وعبدالکعبۃ أو الدار أو علي أو الحسن، لإیھام التشریک۔وشیخ نور الدین علی بن سلطان القاری در مرقاۃ المفاتیح شرح مشکوٰۃ المصابیح گفتہ: لا یجوز نحو عبدالحارث و لا عبدالنبي و لا غیرہ بما شاع بین الناس۔ انتھی۔و نیز علامہ علی القاری در شرح فقہ اکبر در فصل فی الکفر صریحاً و کنا یتاًگفتہ:وأما ما اشتھر من التسمیۃ بعبدالنبي فظاھرہ کفر إلا إن أراد بالعبد المملوک۔ انتھی۔و شیخ الاجل محدث الہند قطب دین محمد المدعو بولی اللہ الدہلوی در فتح الرحمن فی ترجمۃ القرآن زیر قولہ تعالی:فلما آتھما صالحا جعل شرکاء الخ فرمودہ:مترجم گوید این تصویر است حال آدمی راکہ نزدیک ثقل حمل نیت اخلاص درست کند، و چون فرزند بوجود آید آن را فراموش سازد و در تسمیہ اشراک کند، ازین جا دانستہ شدکہ شرک در تسمیہ نوعی است از شرک، چنانکہ اہلِ زمانہ ما غلام فلان و عبد فلان نام نہند۔ انتہی۔و نیز ہمیں شیخ اجل در تشدید امتناع این ہمہ اسماء در کتاب البدور البازغہ افادہ فرمودہ نقل آن موجب طوالت است و خاتم المفسرین والمحدثین مولانا شاہ عبدالعزیز الدہلوی در تفسیر فتح العزیز تحت قولہ تعالی:} فَلا تَجْعَلُوا للّٰه أَنْدَاداً ۔۔۔ الخ} گفتہ: اما ہمسر کنندگان در غیر عبادت پس بسیار اند، ازان جملہ کسانیکہ در ذکر دیگران را با خدا ہمسر می کنند، و نام دیگران را مانند نام خدا بطریق تقرب ذکر می نمایند، و ازان جملہ اند کسانیکہ در ذبح و نذر و قربانی ہا با خدا دیگرانرا ہمسر می کنند، و ازان جملہ اند کسانیکہ درنام نہادن خود را بندہ فلان عبد فلان می گویند ،و این شرک در تسمیہ است۔ انتھی۔و شیخ القمقام مہاجر فی سبیل اللہ العلام عالم النبیل مولانا محمد اسمعیل شہید ہم تحقیق این معنی در کتاب تقویۃ الایمان فرمودہ ، جزاہ اللّٰه خیر الجزاء۔و جز این بسیارے از علمائے ثقات مثل امام منصور بن یونس در کتاب شرح زاد المستنفع، وصاحب